Φωτισμός στην πισίνα με οπτικές ίνες

Φωτισμός στην πισίνα με οπτικές ίνες

Οι οπτικές ίνες όπως έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν, βασίζουν τη λειτουργία τους στην αντανάκλαση του φωτός από την πηγή στην άκρη της ίνας, γεγονός το οποίο μας προσφέρει εντυπωσιακά αισθητικά αποτελέσματα.

Χαρακτηριστικά τους είναι η χαμηλή κατανάλωση, η εύκολη συντήρηση και η ασφάλεια στην δημιουργία εφέ με το υδάτινο στοιχείο (λόγω του ότι μεταφέρεται φως και όχι ρεύμα).

Συγκεκριμένα μπορούμε να φωτίσουμε μία πισίνα δημιουργώντας όμορφα εφέ, είτε περιμετρικά / γραμμικά με οπτική ίνα side glow (ενδείκνυται για τις πισίνες skimmer), είτε σημειακά τοποθετώντας στον πυθμένα φωτεινά σημεία τυχαία ή βάσει σχεδίου.

Για να πραγματοποιηθεί αυτό η μελέτη θα πρέπει να υλοποιηθεί στη φάση της κατασκευής της.

Συγκεκριμένα μπορούμε να φωτίσουμε μία πισίνα δημιουργώντας όμορφα εφέ, είτε περιμετρικά / γραμμικά με οπτική ίνα side glow (ενδείκνυται για τις πισίνες skimmer), είτε σημειακά τοποθετώντας στον πυθμένα φωτεινά σημεία τυχαία ή βάσει σχεδίου.

Για να πραγματοποιηθεί αυτό η μελέτη θα πρέπει να υλοποιηθεί στη φάση της κατασκευής της.

Ενδεικτικά, η δημιουργία ενός εντυπωσιακού αποτελέσματος σε μία πισίνα 50 τετραγωνικών μέτρων θα καταναλώνει ενέργεια από 100 έως 150W.

Πληροφορίες για τη συγκεκριμένη τεχνολογία μπορείτε να αντλήσετε από την εταιρία Creative Solutions, η οποία από το 2002 παρέχει εξειδικευμένες εργασίες με την χρήση πρωτοποριακών υλικών στους τομείς του φωτισμού (LEDs & Οπτικές Ίνες).

www.creativesolutions.gr

Η SolTech φέρνει τη… ΓΥΑΛΙΝΗ ΣΤΕΓΗ!

Η ανάγκη για εμφύτευση και ανάπτυξη της οικολογικής συνείδησης του σύγχρονου πολίτη, έχει δώσει μεγάλη ώθηση σε εταιρείες και οργανισμούς για περεταίρω εμβάθυνση και εντατικοποίηση της έρευνας, γύρω από τις εναλλακτικές τεχνολογίες που μπορούν να μας προσφέρουν μέγιστη ενέργεια με το μικρότερο ενεργειακό και κατ’ επέκταση περιβαλλοντικό, κόστος.

Μία απ’ αυτές είναι η εταιρεία SolTech, που πρόσφατα εμφανίστηκε με μία πραγματικά επαναστατική πρόταση στο προσκήνιο της ενεργειακής βιομηχανίας. Ο λόγος… για την πατέντα της γυάλινης οροφής. Καλά ακούσατε…! Πρόκειται για μία πρωτοποριακή μορφή γυάλινων κεραμιδιών, που υπόσχεται να προμηθεύει το σπίτι σας με θερμική ενέργεια, απευθείας από τον ήλιο, που ευτυχώς για εμάς εδώ στην Κύπρο, υπάρχει σε αφθονία τους περισσότερους μήνες του χρόνου.

Μπορεί να ακούγεται σαν μια συνηθισμένη εφαρμογή ηλιακού θερμοσίφωνα, όμως δεν είναι, αφού αντί να τοποθετείται στην οροφή του σπιτιού σας, όπως είθισται να γίνεται με τους ηλιακούς θερμοσίφωνες, η κατασκευή αυτή παίρνει τη θέση της ίδιας σας της στέγης, αυτής καθ’ αυτής.

Πιο αναλυτικά, τα γυάλινα κεραμίδια στηρίζονται πάνω σε μία βάση κατασκευασμένη από μαύρο νάιλον καμβά, ο οποίος συντείνει στην προσέλκυση και απορρόφηση της πολύτιμης ηλιακής ενέργειας. Στη συνέχεια, ο αέρας κάτω από το πλακάκι γυαλιού θερμαίνεται από τον ήλιο και διοχετεύει προς χρήση τη θερμότητα στο κεντρικό σύστημα. Το σύστημα λειτουργεί με αέρα και βασίζεται σε συστήματα θέρμανσης, όπως για παράδειγμα μια αντλία θερμότητας εδάφους, μια αντλία θερμότητας από αέρα, οι λέβητες πετρελαίου, ή οι ηλεκτρικοί λέβητες.


Παρά τη σπουδαιότητα της ανακάλυψής της, η SolTech γνωρίζει καλά, ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που πολύ πιθανό να χλευάσουν την ιδέα να χρησιμοποιήσουν γυαλί για την κατασκευή της στέγης τους, αντί για το πολύ πιο «σίγουρο» συμβατικό ή τσιμεντένιο κεραμίδι.

Για όσους, λοιπόν, αμφιβάλλουν, αρκεί να σας πούμε ότι έπειτα από αρκετές δοκιμές, η εταιρεία απέδειξε πως τα συγκεκριμένα γυάλινα κεραμίδια, φέρονται να είναι πιο ανθεκτικά από το αντίστοιχο συμβατικό, ή ακόμη και το τσιμεντένιο. Και όπως εξηγούν οι ειδικοί της SolTech, αυτό είναι φυσιολογικό, διότι, το γυαλί δεν διαβρώνεται τόσο εύκολα όσο το υλικό της συμβατικής στέγης (ή και εκείνης από τσιμεντένια κεραμίδια), με αποτέλεσμα να αποτελούν, από κάθε άποψη, έναν από τους καλύτερους τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας, αφού χωρίς μειωμένες αντοχές καταφέρνουν να περιορίσουν, μέσω της χρήσης της ενέργειας του ηλίου, την ίδια την ενεργειακή κατανάλωση. Και να μην ξεχνάμε και τις πολύ ευχάριστες εμπειρίες, της πληρωμής από την μία πολύ χαμηλότερων λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος στην ΑΗΚ, και της σημαντικής μας συμβολής από την άλλη, στην όλη προσπάθεια μείωσης των ρύπων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.

Σήμερα τα γυάλινα κεραμίδια της Soltech προσφέρονται στην Ισπανία και τη Σουηδία, ενώ η εταιρεία προβλέπει την εισαγωγή του συστήματος στην αγορά των ΗΠΑ, κάποια στιγμή το 2011, σύμφωνα με δηλώσεις του Επικεφαλής Επιχειρηματικής Ανάπτυξης, Henrik Bage.

Παρεμπιπτόντως, προκαταρκτικές δοκιμές δείχνουν ότι το σύστημα Soltech που μεταξύ άλλων, μπορεί να εγκατασταθεί και να συνδυαστεί με τις περισσότερες λύσεις θέρμανσης που διακινούνται στην αγορά, έχει μια φυσική αποστροφή στο χιόνι, λόγω της γυαλιστερής επιφάνειας των πλακιδίων και της θερμότητας που αντανακλάται από έναν απορροφητικό ιστό κάτω από το πλακάκι.

Εξάλλου, η πατέντα της SolTech κέρδισε για τη σημαντικότητα και την πρωτοτυπία της, το βραβείο Hottest New Material 2010, στη Σουηδία, γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, πράγματι, μπορεί να κάνει όσα                                                    υπόσχεται…

http://www.sellandbuild.com/22/a/449

The World’s Most Haunted House: The Bates Mansion

The Bates Mansion. Image: Univeral Pictures
It’s thanks to Alfred Hitchcock’s 1960 film Psycho that some of our most long-suffering dreams have unfolded in the claustrophobic spaces of Victorian architecture. We still slumber amid the darkened halls and corners of basement cellars, behind the glass of high-arched anthropomorphic windows, and up (or down) the vertiginous climb of wood staircases. The Bates house cemented the gray, decaying mansion–solitary, cloistered away from civilization–as the de facto stuff of nightmares. More after the break!

In his series of interviews with the eminent French filmmaker François Truffaut, Hitchcock related that the “mysterious atmosphere [of the Bates estate] is, to some extent, quite accidental,” given that the film’s locale–northern California–was, at the time, inundated with many homes exhibiting the same stylistic tendencies of “California Gothic” or neo-Victorian architecture (namely, mansardian roofs, cornice-line brackets, and porch faced with carved spindles). Yet, with his typical foggy grasping of actual events, Hitchcock concluded this train of thought by asserting that he felt, and ostensibly predetermined, that “that type of architecture would help the atmosphere of the yarn.” In this way, the Bates house is afforded a primary role within the film’s pointedly sparse cast of characters.
Hitchcock consistently frames the Bates residence from a low vantage point, so that its proportions are aggrandized to the point of appearing threatening. Later, at the end of the film, as Marion is approaching the entrance, edits of close-ups of her face and the door are interchanged in such a way that Marion’s gaze is returned by that of the Bates house. Through Norma Bates’s absence, Hitchcock uses the house as a stand-in for Norman’s mother.

The Bates Mansion, publicity shot. Image: Universal Pictures

Edward Hopper, ‘House by the Railroad’, 1925. Image: MoMA
It’s well known among film buffs that the design of the Bates mansion was derived largely from an Edward Hopper painting featuring a large, looming house of the Folk Gothic tradition. The base of Hopper’s house is eclipsed–in a way similar to Hitchcock’s framing of the Bates house–by a mound of dirt supporting a train track. The house’s perfect stillness, i.e. firmness, is irrevocably disrupted by the advent of technology, in this case, the blur of the speeding train passing by.
In Psycho, the train track has been replaced by the interstate highway, which had, in 1956, not only usurped the hegemony of the railroad as the nation’s primary means of cross-country transport, but had also replaced networks of the old, grand highways, the kinds of which that had sustained the Bates Motel.

Notwithstanding the fact that the motel preceded the construction of these new highways, the “anonymous American modernity” beget by Eisenhower’s technological innovation is, as Slavoj Zizek suggests, epitomized by the low-lying motel. With its emphasis on horizontality, its nearly flat roofs, and its material economy, the Bates motel (Norman) stands in contrast to the traditional forms that comprise the Bates mansion (mother).
Yet, when we move inside the Bates motel, Hitchcock reveals what is at the heart of this new “modernity.” Norman, after asserting his independence and masculinity through his flirting with Marion and offering to provide her with dinner, invites his guest into the parlor, his private quarters in which he conducts his amateur attempts at taxidermy. The room, as Marion sees, is low-lit but visually rich, with stuffed birds and all manner of tchotchkes placed against old-fashioned furniture and walls covered in elaborate decorations. The retreat is redolent of the interior of the main home, particularly recalling the charms of his mother’s bedroom, and as such, it is a peephole into Norman’s true self. Despite his play at independence from his mother, further evidenced by his neurotic maintenance of his property, Norman must reserve a place wherein he can be at, yet remain apart from home.


The Bates house, circa 1963, via retroweb
Hitchcock’s set, of course, proved almost as permanent as the indelible image it casts on Hollywood and audiences alike. Because it was only used for exterior shots, the house itself had only been partially built, with its three walls made from rift raft leftover from other Universal sets. The set, along with the motel, was reused for Anthony Perkin’s much-maligned sequels, as well as for numerous television specials and B-movies. The house has since undergone several modifications and was relocated multiple times, before being installed in a backlot at Universal Studios, accompanied by a replica of the motel.

The Microbial Home by Philips Helps Turn Domestic Waste Into Fuel

Dwindling energy resources, mounting waste, and environmental damage are all issues that designers are faced with in today’s modern world. They are also the main issues explored by the most recent Philips Design Probes project. Set up to explore future lifestyle scenarios, the Probes projects are intended to expand our understanding of future socio-cultural and technological shifts with a view to developing solutions that satisfy our needs without destroying the planet .
With the Microbial Home, which is currently being exhibited at Dutch Design Week in Eindhoven, the Philips Design team has sought to achieve a drastic cut in the environmental impact of our homes by creating a domestic ecosystem that challenges conventional design solutions to energy, cleaning, food preservation, lighting, human waste and healthy lifestyle.
“Designers have an obligation to understand the urgency of the situation, and translate humanity’s needs into solutions” says Clive van Heerden, Senior Director of Design-led Innovation at Philips Design. “Energy-saving light bulbs will only take us so far. We need to push ourselves to rethink domestic appliances entirely, to rethink how homes consume energy, and how entire communities can pool resources.”
By creating an integrated, cyclical ecosystem whereby the output of certain processes provides the input of others, the Microbial Home acts as a biological machine to filter, process and recycle what we conventionally think of as waste – sewage, effluent, garbage, and waste water.
At the heart of the Microbial Home system is the bio-digester kitchen island, which consists of a methane digester that converts bathroom waste solids and vegetable trimmings into methane gas that is used to power a series of functions in the home. The repositionable kitchen island includes a chopping surface with vegetable waste grinder, a gas cooking range, a glass tank that shows energy reserves, and glass elements showing pressure, volume and readiness of compost sludge.
The composted material and methane gas from the bio-digester can then be transported to a wall of glass cells which make up the bio-light. The fuel is used to feed a culture of bioluminescent bacteria, which in turn power the bio-light creating ambient green mood lighting.
The kitchen also features a larder, which is designed to use natural processes to keep ‘living food’ fresh. A twin-walled terra cotta evaporative cooler and vegetable storage system is built into the dining table. The compartments and chambers vary in wall thicknesses and volumes, and are designed to keep different types of food at different optimal temperatures. Above the table is a ceramic garden and larder where vegetable groups are grown and stored.
An unconventional urban beehive allows us to keep bees at home and harvest the honey that they produce. The hive consists of two parts: an entry passage and flower pot outside, and a glass vessel containing an array of honeycomb frames, inside. As global bee colonies are in decline, this design contributes to the preservation of the species and encourages the return of the urban bee.
Plastic packaging waste is a problem in most households, but the paternoster waste up-cycler allows families to utilize the powerful enzymes and decomposing power of funghi to break it down. Plastics are ground into small chips and mixed with a fungal starter culture in a glass canister, which is slotted into a compartment of the ‘paternoster’ system. Each week plastic grounds are mixed with mycelium. Provided the inks on the plastic did not contain toxic heavy metals, this mycelium could, in theory, generate edible mushrooms.
Designed to show the energy value in human waste and raise awareness about wasting water, the filtering squatting toilet filters effluent through charcoal, sand and ceramic filters while channelling excreta into the methane digester. The concept is sustainable and ecological as it uses no energy, saves water and causes no pollution.
By mimicking nature’s processes, the Microbial Home could allow us to enter a Biological Age, one where materials can repair themselves and where by-products are no longer waste, but fuel for other systems.

Safe House: The Brilliant ‘Transformer’ House That Can Become a Fort

If you have always been a fan of open house layouts and the security issue was the only thing holding you back have a look at this concept from architects KWK Promes. With the mere press of a button the open architecture transforms the house into an impenetrable concrete cube designed keep its inhabitants safe. When shifted to the more ‘vulnerable’ mode, the walls slide open, shutters rise up, the draw bridge lowers giving access to the indoor pool and the gates open to give beautiful garden views. The 6100 ft ‘Safe House’ (as it is called) also has a safety zone surrounded by concrete walls where users would be screened first before being let inside. Take a look:

For The Practice of Everyday Design, the Log Chop Bench represents an exploration in process-based design. They decided to approach the concept of this one-off piece by setting up a series of parameters that would define the final product without them relying on drawings or a concrete final image. The project was a fluid evolution from an abstract idea into a physical sculpture that represents a dialogue between the designers and their collaborators.
Inspired by the long-standing tradition of logger sports, the Log Chop Bench was premised on using a logger’s brute strength and surgical precision to carve out seats on a reclaimed log. They began by contacting the City of Toronto to find out where all the good trees go to die and learned about the different tree graveyards (as well as tree nurseries) run by the City’s Parks and Recreation department. The designers selected a log that roughly matched the dimensions they had in mind and had it transported to their work site.
Next The Practice of Everyday Design hired a professional Lumberjill. Given little instruction and a few hours, the Lumberjill interpreted their concept and made it real, going wild on the log with her axe at competition speed, shaving off the bark and hacking out the three spots where the seats would be inserted. The user’s experience of the roughly chopped log seats is mediated by the fine, hand-sewn upholstery by a motorcycle saddle maker. The designers planned for their collaborators to adapt the design to create a custom piece that reacts to its particular constraints.

Global flows of people, data and so forth are part of the dynamics we are currently embedded in, thus making impermanence a condition of contemporary culture. Such an emerging vector, added to the specific needs of urban settlements results in proposals from architects and artists addressing uncertainty and urban neglect in innovative and unexpected ways.The question is: Is the temporary condition turning contemporary?

Global flows of people, data and so forth are part of the dynamics we are currently embedded in, thus making impermanence a condition of contemporary culture. Such an emerging vector, added to the specific needs of urban settlements results in proposals from architects and artists addressing uncertainty and urban neglect in innovative and unexpected ways.The question is: Is the temporary condition turning contemporary?

Zen is a wood fireplace for outdoor use, with a circular steel crown and built-in brazier. Stone, gravel, volcanic lapilli and sand are only some of the natural elements that may be used to complete the Zen.
Not just a fireplace but also a sculpted furnishing element that enhances its surrounding environment.
It is provided with a closing disk that covers the combustion chamber, so as to prevent residual material getting out in the event of rain or wind.
Zen can also be sunk in the ground.

Inspired by the light yet resistant structure of leaves, Leaf is a complete seating system conceived to add a personal touch and distinctive feel to any space. The collection was conceived from observations of nature and is produced using the most modern technologies, with a very real concern for environmental impact.

http://www.youtube.com/watch?v=GCQWSnTd278&feature=related

Συνέντευξη του Juergen Mayer Η. στον Μέμο Φιλιππίδη

Από τους νεότερους και πιο εμπνευσμένους αρχιτέκτονες της Ευρώπης, ο Γιούργκεν Μάγιερ θα συναντήσει στις 6 Νοεμβρίου το Ελληνικό κοινό με σκοπό να διαλευκάνει όλες τις απορίες του γύρω από την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική!

Ακολουθούν:
Συνέντευξη του Juergen Mayer Η. στον Μέμο Φιλιππίδη

Παρουσίαση-Αρχιτεκτονικό έργο
Ο Γιούργκεν Μάγιερ (Juergen Mayer Η.) γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1965 στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης, στο Πανεπιστήμιο Cooper Union της Νέας Υόρκης και στη σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον. Το 1996 ίδρυσε το αρχιτεκτονικό γραφείο «J. MAYER H. Architects» στο Βερολίνο, το οποίο αναπτύχθηκε ραγδαία. Σήμερα, ο Μάγιερ και οι 15 μόνιμοι συνεργάτες του έχουν στο ενεργητικό τους την κατασκευή πολλών δημόσιων κτιρίων που έχουν τύχει μεγάλης αποδοχής.

Ο Γιούργκεν Μάγιερ ξεδιπλώνει το ταλέντο του σε όλη την Ευρώπη, από τη Δανία έως την Ισπανία και από την Πολωνία έως το Βέλγιο. Στο πρόσφατο έργο του περιλαμβάνονται ένα φοιτητικό κέντρο στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης στη Γερμανία και η αναμόρφωση της Plaza de la Encarnacion στη Σεβίλλη της Ισπανίας, ενώ το έργο που τον έκανε ιδιαίτερα γνωστό είναι το Scharnhauser Park Town Hall στο Ostfildern της Γερμανίας.

Scharnhauser Park Town Hall

Ωστόσο, ο Γιούργκεν Μάγιερ δεν αρκείται απλώς στον σχεδιασμό πολεοδομικών έργων. O πρωτοποριακός Γερμανός αρχιτέκτονας, του οποίου τα έργα συνδυάζουν την αρχιτεκτονική με τις επικοινωνίες και τις νέες τεχνολογίες, ασχολείται και με τον σχεδιασμό προϊόντων και αντικειμένων με νέα υλικά, καθώς και με εγκαταστάσεις τέχνης. Η σχέση ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα, την τεχνολογία και τη φύση συνιστά το υπόβαθρο για τις καινοτόμες δημιουργίες του στο χώρο. «Οζώδη» έπιπλα, σεντόνια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη θερμοκρασία του σώματος, εύκαμπτα υαλοπλακίδια και επενδύσεις τοίχου τυπωμένες όπου έχουν χαραχτεί αινιγματικοί αριθμοί.

stylepark installation

Ο Γιούργκεν Μάγιερ παρουσιάζει τη δουλειά του σαν το συλλογικό αποτέλεσμα της ομάδας του. Στόχος του είναι να αναδιαμορφώσει το περιβάλλον στο οποίο χτίζει κάτι για να δημιουργήσει καινούριες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των πόλεων. «Κάνουμε περίεργα πράγματα και τα κάνουμε για να εκπλήξουμε ακόμα και εμάς τους ίδιους. Οι άνθρωποι προβληματίζονται όταν βλέπουν κάτι που είναι παράξενο και με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένοι... ή το αγαπάνε ή το μισούνε... με αυτό τον τρόπο γίνεται μία συναλλαγή, υπάρχει επικοινωνία. Ελπίζουμε πως με την αρχιτεκτονική μας βοηθάμε τους ανθρώπους να βγουν από την παθητικότητα», δηλώνει.

DUBLI CASA

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΥΠΗΡΧΕ ΣΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ

Τα έργα του Μάγιερ κάνουν μοναδική χρήση της γεωμετρίας. Οι δομές των όψεών του διογκώνονται ή κάνουν ζιγκ-ζαγκ, τα σχέδια των παραθύρων του μοιάζουν με κυψέλες ή με γουρλωμένα μάτια.

Για την ακρίβεια, όσο περισσότερες μεταφορές εμπνέουν οι μορφές του, τόσο πιο ευτυχισμένος είναι ο ίδιος:
«Στόχος μου είναι οι πολλαπλές πιθανές αναγνώσεις», λέει. «Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού συζητάμε συχνά για την αμφισημία του νοήματος. Μας αρέσει να προσφέρουμε περισσότερες από μία δυνητικές αναγνώσεις για να επιτρέπουμε στον καθένα τη δική του ερμηνεία. Ωστόσο, η σχέση μεταξύ της φύσης και της τεχνολογίας είναι πάντα το ζητούμενο, ανάλογα και με την τοποθεσία του κτιρίου. Καθώς περνάμε από τα έπιπλα και τις εγκαταστάσεις σε μεγαλύτερα κτίρια δεν σκεφτόμαστε πια από το υλικό προς τη μορφή, αλλά από τη μορφή προς το υλικό», εξηγεί ο Μάγιερ για τη δουλειά του. 

Kerykes Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ, ΑΘΗΝΑ

 

Το έργο του Γιούργκεν Μάγιερ έχει δημοσιευτεί και εκτεθεί σε όλο τον κόσμο. Αποτελεί μέρος πάρα πολλών συλλογών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) της Νέας Υόρκης και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο. Εκτός από το “Emerging Architect Special Mention to European Union Prize for Contemporary Architecture ‐ Mies van de Rohe Award 2003” έχει λάβει το Holcim Award Bronze 2005 και πολλά άλλα σημαντικά βραβεία. Επίσης, ο 44χρονος αρχιτέκτονας έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, στο Χάρβαρντ, στην Αρχιτεκτονική Εταιρία του Λονδίνου, στο Κολούμπια, στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά, και σε άλλα γνωστά Πανεπιστήμια.

Mensa Moltke, Karlsruhe, Germany

Metropol Parasol’: Ongoing Project In Seville

Συνέντευξη του Juergen Mayer H. στον Μέμο Φιλιππίδη
Με αφορμή την διάλεξη που θα δώσει ο Juergen Mayer Η. στο Μέγαρο Μουσικής (Παρασκευή 6  Νοεμβρίου) στα πλαίσια του Megaron Plus, συζητήσαμε με τον κορυφαίο γερμανό αρχιτέκτονα.

Θα μπορούσε να ήταν μεμονωμένο. Να μην είχε συνέχεια για αυτόν το βραβείο νέου ανερχόμενου αρχιτέκτονα Mies van der Rohe Award του 2003. Θα μπορούσε δηλαδή το ακραίο και εντυπωσιακό δημαρχείο στο Scharnhauser Park - το πρώτο μόλις έργο του, εκείνο στο οποίο βασίστηκε το βραβείο- να ήταν μια «καλή συγκυρία» και τα επόμενα βήματα του νεαρού γερμανού αρχιτέκτονα να έμεναν «ανεξιχνίαστα». Όμως τίποτα τελικά δεν μπόρεσε να ανακόψει την πορεία του Juergen Mayer Η. (γεν 1965) προς την κορυφή της γερμανικής αρχιτεκτονικής και προς τη διεθνή καταξίωση.
Ήδη το γραφείο του απαρτίζεται από 15 άτομα, έχει στο ενεργητικό του 35 κτίρια που έχουν κατασκευαστεί ή βρίσκονται στη διαδικασία ολοκλήρωσης -μεταξύ τους και το Metropol Parasol στη Σεβίλλη. Την ίδια στιγμή η γκαλερί Magnus Muller τον εκπροσωπεί στο Βερολίνο, γιατί πέρα από πολεοδομικά σχέδια και κτίρια, ο Juergen Mayer Η. σχεδιάζει installations και αντικείμενα με νέα υλικά. Ακριβώς γιατί οι δημιουργίες του διερευνούν τη σχέση τεχνολογίας και φύσης, κινούμενες ελεύθερα μεταξύ αρχιτεκτονικής και τέχνης.
Τα ίδια τα κτίρια του διαρκώς ξεγελούν. Όντας μέσα τους δεν διακρίνεις τα όρια του χώρου γιατί πιστεύει ότι έχεις μπροστά σου μια γραφιστική δημιουργία με διάθεση Pop art (ή καρτούν) είτε γιατί οι μεταβάσεις σε τοίχο/ταβάνι/πάτωμα είναι όλες καμπύλες. Και όταν κοιτάς φωτογραφίες των κτιρίων του, πάλι μπερδεύεσαι: Είναι τόσο σκόπιμα αφαιρετικές οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες που δεν καταλαβαίνεις αν το κτίριο είναι αληθινό ή ένα προοπτικό.
Η έκπληξη, η μετάδοση πληροφορίας αλλά και η προστασία δεδομένων δικαιολογούν εν μέρει μια μεγάλη του προσωπική του εμμονή: διατηρεί μια συλλογή με πάνω από 300 χαρτά με τα χαρακτηριστικά σχέδια και γράμματα που τυπώνονται στα εσωτερικά των φάκελων για να μην μπορείς να δεις ποιο είναι το περιεχόμενο της αλληλογραφίας.

Ποιες ήταν οι επιρροές εκείνες που οδήγησαν στο να επιλέξετε το επάγγελμα του αρχιτέκτονα και σε ποια περίοδο της ζωής σας πάρθηκε αυτή η απόφαση;
Με ενδιέφερε πάντα η τέχνη. Και κάποια στιγμή όταν ήμουν 14 ή 15 άρχισαν να με ενδιαφέρουν συγκεκριμένα μεγάλα γλυπτά τα οποία μπορούσες να περπατήσεις γύρω τους ή και μέσα από αυτά, οπότε προσέφεραν μια αντίληψη χώρου. Ο πατέρας μου είχε μια εταιρία που έφτιαχνε προσόψεις από αλουμίνιο είτε από μέταλλο. Πιστεύω ότι η αρχιτεκτονική για μένα ήρθε από τη μίξη των δύο αυτών παραγόντων, μια μίξη ανάμεσα στην οικογενειακή επιχείρηση και το ενδιαφέρον μου για την τέχνη. Και προτίμησα μια εκπαίδευση που να σχετίζεται με την αρχιτεκτονική και την τέχνη και όχι μια ακαδημαϊκή εικαστική παιδεία. Αλλά τότε υπήρξε και ένα κτίριο-σταθμός που με έπεισε να γίνω αρχιτέκτονας: ένα εμπορικό κέντρο που είχε κατασκευάσει ο αρχιτέκτονας Erich Mendelsohn στη Στουτγάρδη. Τότε το κτίριο αυτό είχε καταστραφεί αλλά όταν ήμουν 16 πήρα από τους γονείς μου ένα βιβλίο για τη μοντέρνα τέχνη στη Στουτγάρδη και είχε μια μικρό κεφάλαιο για την αρχιτεκτονική όπου βρήκα και τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Θα πρέπει να ήταν μια ακραία αντίθεση ανάμεσα στη Winnenden, την πόλη που μεγαλώσατε που χαρακτηρίζεται από στέγες. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να κάνετε το άλμα από την αισθητική της πόλης αυτής σε τόσο μοντέρνα πρότυπα, σας ενθάρρυναν οι γονείς σας;
Όχι, άλλωστε όταν ήμουν μικρός ο πατέρας μου πίστευε ότι θα κληρονομήσω την επιχείρηση του. Αλλά όσο μεγάλωνα κατάλαβε ότι αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ! Ήταν χαρούμενοι που βρήκα κάτι για το οποίο είχα πάθος. Κάναμε πολλά ταξίδια με την οικογένεια, πήγαμε από τη Φινλανδία, Νορβηγία μέχρι την Ισπανία. Και πάντα κοιτούσαμε σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αλλά τότε δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι θα το έκανα αυτό επαγγελματικά.

 
Winnenden

Και τι κάνουν όταν βλέπουν τα δικά σου κτίρια;

Τώρα είναι πολύ υπερήφανοι! Σχεδόν πάντα εκπλήσσονται από τα κτίρια μου. Τους παίρνει λίγη ώρα να καταλάβουν τι συμβαίνει. Αλλά έχουν περιέργεια να τα δούνε. Για μερικά από τα κτίρια μου λένε ότι δεν τους αρέσουν αλλά μετά από ένα χρόνο, επιστρέφουν λέγοντας ότι το κτίριο ωρίμασε μέσα τους και ότι βλέπουν κάτι το ιδιαίτερο σε αυτό... Όταν ήμουν μικρός έφερνα σπίτι βιβλία από τον Mario Botta, τον Tadao Ando και τον Cy Twombly. Η πρώτη αντίδραση τους ήταν «τι είναι αυτό;» Δεν είχαν κάποια παιδεία πάνω στην τέχνη. Αλλά ήταν τόσο περίεργοι που θα πήγαιναν να δούνε μια τέτοια έκθεση τέχνης -του Donald Judd για παράδειγμα. Ήταν όλα αυτά νέα και φρέσκα για αυτούς. Αυτό με εντυπωσίασε. Έκανα λοιπόν το χρέος μου ως παιδί: να κρατάμε τους γονείς μας ζωντανούς πνευματικά, να ξέρουν τι υπάρχει γύρω τους…

Υπήρχαν κάποιες αρχές που σας μετέδωσαν οι γονείς σας;
Πολύ νωρίς με έστειλαν να μάθω πιάνο και φαγκότο. Οπότε στα 6 μου είχα έναν καταπληκτικό δάσκαλο που μας έμαθε πώς να συνθέτουμε μουσική. Είχα λοιπόν μια πολύ ενδιαφέρουσα και πλήρη μουσική παιδεία από πολύ νωρίς. Όταν αργότερα πήγα στο πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης, μπορεί να ήμουν ταλαντούχος και να σχεδίαζα ωραία κτίρια αλλά στην πραγματικότητα δεν ήξερα από πού προέρχονται αυτά. Δεν υπήρχε ένα παιδαγωγικό ή μεθοδολογικό σύστημα που να σε καθοδηγεί ως φοιτητή για να βρεις ποια θα είναι η δική σου έκφραση, τι θα θες να κάνεις με το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Όταν πήγα στο Cooper Union αυτή η ιστορία τελείωσε. Γιατί εκεί δεν σου έδιναν οικόπεδο ή πρόγραμμα για να κάνεις το κτίριο! Το πρώτο πράγμα που μου είχαν δώσει είναι ένα κείμενο για τη κιβωτό του Νώε και από αυτό μας ζήτησαν να κάνουμε αρχιτεκτονική… Ήταν τόσο επώδυνο γιατί δεν ήξερα τι να κάνω! Μετά από 2-3 μήνες έκανα μια μεταστροφή, επέστρεψα στη παιδεία μου για τη σύγχρονη μουσική και έβγαλα ένα σύστημα αναλογιών μέσα από το κείμενο για τη Κιβωτό του Νώε. Χρησιμοποίησα συνθετικές μεθόδους 12 τονικής μουσικής ώστε η μουσική να δημιουργεί σχήματα. Όλα αυτά το 1990 και 1991, πριν δηλαδή από την έλευση των υπολογιστών. Τότε ήταν που μέρος της μουσικής μου παιδείας με βοήθησε να καταλάβω τι έκανα στην αρχιτεκτονική. Και τότε μπόρεσα να αποκτήσω αυτοπεποίθηση.

Τι είναι αυτό που σας έκανε να αποζητάτε με τέτοια εμμονή το νέο, εκείνο που δεν έχουμε ξαναδεί σε κτίριο;
Γενικά έχω περιέργεια. Θέλω και οι άλλοι άνθρωποι να με εκπλήσσουν. Πιστεύω ότι αυτής η στιγμή της έκπληξης είναι μια αληθινή στιγμή γιατί τότε  αντιδράς χωρίς προκαταλήψεις ή χωρίς προμελετημένο τρόπο. Για αυτό και πιστεύω ότι με την έκπληξη φτάνεις σε μια σπάνια, αληθινή κατάσταση. Στο τέλος της δεκαετίας του ‘80 διάβασα ένα βιβλίο του Boris Groys “ Über das Neue. Versuch einer Kulturökonomie, (München 1992)”  όπου μιλάει για την οικονομία του νέου και το πώς η κοινωνία μας πάντα παράγει απορρίμματα: πράγματα που είναι πνευματικά απορριπτέα ή πράγματα που ξεπερνιέται η μόδα τους. Οπότε υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τα επαναφέρεις από την αχρηστία, να τα ενεργοποιήσεις ξανά, να τα δεις εκ νέου, να τα ξαναφέρεις στη σύγχρονη συζήτηση σε μια συνεχή ανακύκλωση ιδεών. Και έτσι κατάλαβα το νέο ως μια μηχανή που μας ωθεί μπροστά.     
Με δεδομένη την έλξη σας για νέα πράγματα, με κτίρια τα οποία ορίζουν το τι είναι η τελευταία τάση στον σχεδιασμό, τι είναι αυτό που σας προστατεύει από το να θεωρηθούν τα έργα σας μετά από 10 χρόνια ξεπερασμένα;

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση γιατί ο κόσμος μιλάει για «διαχρονική αρχιτεκτονική» και ξέρουμε ποιοι ασχολούνται με τέτοια έργα. Εγώ έχω τη δική μου ερμηνεία για το διαχρονικό. Για μένα κάτι γίνεται διαχρονικό αν πράγματι συλλαμβάνει την εποχή του, αν μαρτυρά τη συγκεκριμένη πολιτιστική του στιγμή. Όταν ζούσα φοιτητής στη Στουτγάρδη, ο James Stirling είχε κτίσει τη Staatsgalerie της πόλης. Και αρκετοί λέγανε ότι κανένας δεν θα κοιτάζει αυτό το κτίριο σε 3 χρόνια από τότε. Και όμως κάθε φορά που πάω εκεί είμαι τόσο περήφανος για την εποχή που αυτό κατασκευάστηκε. Ίσως μόνο το 0,5% των κτιρίων που κατασκευάζονται στον κόσμο μπορεί να έχουν αυτήν την ιδιότητα.

Είχατε πει ότι έχετε μια αδυναμία για τον Mario Botta και τον Tadao Ando αλλά είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό κοιτώντας τα έργα σας…
Και οι δύο τους καταλαβαίνουν τα κτίρια περισσότερο ως γλυπτά παρά ως τεκτονικές κατασκευές δηλαδή ως κτίρια όπου ο τρόπος δομής εκφράζεται με κολώνες, δοκάρια και πλάκες. Προσπαθούν να «σβήσουν» στοιχεία όπως οι κανονικές πόρτες και παράθυρα, γκρουπάροντας τα σε μεγαλύτερες ομάδες που είναι σε εσοχή. Οπότε υπάρχει σε αυτούς μια προσπάθεια αφαίρεσης τη οποία θαυμάζω.

Τα κτίρια σας μοιάζουν πάρα πολύ με renders. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να καταλάβει κανείς αν είναι πραγματικότητα ή αναπαράσταση. Είναι κάτι που επιδιώκετε;
Ναι, αυτό το αντιμετωπίζω πολύ συχνά ειδικά όταν τα κτίρια μας εμφανίζονται σε blogs, όπου τα σχόλια λένε: «Ωραίο το render του κτιρίου αλλά να δούμε πώς θα είναι όταν χτιστεί…» Από τότε άρχισα να σκέφτομαι αυτό το θέμα. Έχω μια θεωρία για αυτό αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρος για αυτήν. Πρώτα από όλα προκύπτει από το γενικό μου ενδιαφέρον για τη γλυπτική διάσταση της αρχιτεκτονικής. Πράγμα που μεταφράζεται σε ειδικές κατασκευαστικές λεπτομέρειες: όπου αντικαθιστούμε τις μαρκίζες με βαφή πολυουρεθάνης στο χρώμα του κτιρίου, ο τοίχος μοιάζει σαν προοπτικό, ένα ενιαίο χαρτί χωρίς την παρεμβολή άλλων προστατευτικών, ανθεκτικότερων υλικών στις ακμές του. Το ίδιο στόχο εξυπηρετούν οι συνέχειες υλικών από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι. Όταν πήγαμε στη σχολή αρχιτεκτονικής όλα τα προγράμματα προοπτικών ήσαν πολύ απλά –δεν υπήρχε η δυνατότητα να βάλεις φωτά, αντανακλάσεις κλπ. Τώρα αντιθέτως έχεις τρομερές δυνατότητες με προοπτικά που δείχνουν πιο πραγματικά και από το τελειωμένο κτίριο. Μάλλον στην πορεία βρήκαμε πιο ενδιαφέρουσα μια αισθητική που ήταν πιο αφαιρετική, ογκοπλαστική αντί για μια υπερρεαλιστική αισθητική που επιτρέπει η νέα τεχνολογία στους υπολογιστές. Οπότε η αισθητική μας προέρχεται από  την πρώτη περίοδο προοπτικών στους υπολογιστές.

Έχετε ξαναέρθει στη Ελλάδα;

Ναι όταν ήμουν 10 ετών! Πετάξαμε στη Θεσσαλονίκη, μείναμε στη Αθήνα για 9 ώρες και ανεβήκαμε στην Ακρόπολη.